به گزارش خبرفوری، گلیوبلاستوما یکی از خطرناکترین تومورهای مغزی است که حتی پس از جراحی، شیمیدرمانی و پرتودرمانی نیز در بسیاری از بیماران دوباره بازمیگردد. میانگین طول عمر مبتلایان معمولاً بین ۱۵ تا ۱۸ ماه است و کمتر از ۱۰ درصد بیماران بیش از پنج سال پس از تشخیص زنده میمانند. همین موضوع باعث شده است که پزشکان سالها به دنبال روشهای درمانی جدید باشند.
در مطالعه جدید، دانشمندان نوعی داروی ایمنیدرمانی را آزمایش کردند که به جای حمله مستقیم به سلولهای سرطانی، سیستم ایمنی بدن را برای شناسایی و نابودی آنها فعال میکند. این روش با برداشتن «ترمزهای» سیستم ایمنی، به سلولهای دفاعی بدن اجازه میدهد تومور را هدف قرار دهند و با آن مبارزه کنند.
نتایج اولیه نشان داد که در تعدادی از بیماران، اندازه تومورها به طور قابل توجهی کاهش یافته است. برخی از شرکتکنندگان حتی پس از چند هفته درمان، کوچک شدن چشمگیر تودههای سرطانی را تجربه کردند؛ موضوعی که پژوهشگران آن را بسیار امیدوارکننده توصیف کردهاند، هرچند تأکید میکنند برای اثبات اثربخشی نهایی این درمان به مطالعات بزرگتر و طولانیمدت نیاز است.
پزشکان میگویند یکی از بزرگترین چالشهای درمان سرطان مغز، سد خونی ـ مغزی است که مانع رسیدن بسیاری از داروها به بافت مغز میشود. علاوه بر این، گلیوبلاستوما توانایی بالایی در فرار از سیستم ایمنی دارد و همین ویژگی درمان آن را بسیار دشوار کرده است. داروی جدید تلاش میکند این موانع را پشت سر بگذارد و واکنش ایمنی مؤثرتری علیه تومور ایجاد کند.
کارشناسان معتقدند اگر نتایج این آزمایشها در مراحل بعدی نیز تأیید شود، این روش میتواند در کنار جراحی، پرتودرمانی و شیمیدرمانی به یکی از درمانهای استاندارد بیماران مبتلا به گلیوبلاستوما تبدیل شود. همچنین احتمال دارد این فناوری در آینده برای درمان سایر تومورهای مقاوم نیز مورد استفاده قرار گیرد.
با وجود خوشبینی پژوهشگران، آنان هشدار میدهند که این دارو هنوز در مراحل آزمایشی قرار دارد و برای ورود به درمانهای رایج باید مراحل بیشتری از کارآزماییهای بالینی را با موفقیت پشت سر بگذارد. در این مطالعات، علاوه بر میزان کوچک شدن تومورها، ایمنی دارو، عوارض جانبی و تأثیر آن بر افزایش طول عمر بیماران نیز بررسی خواهد شد.
متخصصان سرطان این نتایج را یکی از امیدوارکنندهترین پیشرفتهای سالهای اخیر در زمینه درمان سرطان مغز میدانند. به گفته آنان، اگر این رویکرد در مطالعات گستردهتر موفق باشد، میتواند امید تازهای برای هزاران بیماری ایجاد کند که تاکنون گزینههای درمانی بسیار محدودی در اختیار داشتهاند و چشمانداز بقای آنها چندان امیدوارکننده نبوده است.